Oma’s rode saus

Oké, hierbij het meest simpele rode saus van oma ever. Zó simpel dat dit eigenlijk geen recept meer is. Maar… dit is echt DE MANIER waarop mijn oma de saus voor de ravioli maakte. Niet gelogen. Ik stond hier altijd bij en heb dit zelfs meerdere keren vastgelegd. Zo super simpel. En het geheime recept: GEDULD!

Uitje fruiten

Dit is HET ALLERBELANGRIJKSTE. We willen deze fruiten in een goede, flinke laag olijfolie en dan heel zacht en heel lang laten fruiten. Dat is THE KEY, dit is de basis. Oma gebruikte gewoon 2 witte uien.

Blijf erbij, heb geduld en roer regelmatig voorzichtig. Voor mij als ADHD’er is dit een lastige taak, maar voor de pasta moet je dit serieus nemen.

Zodra de uitjes dus echt zacht zijn en geen bite meer hebben, mag de rode saus erbij.

De rode saus

Je zou denken: maken alle Italianen deze zelf en bewaren ze deze in de kelder of garage? Dat deden mijn opa en oma zeker wel, maar dat lukte niet ieder seizoen. De laatste jaren pakten wij gewoon glazen potten passata uit de winkel. Zo gebruikte ze graag het merk Casar, maar vaak deed ze het ook met wat er in de voorraadkast stond. Zolang het maar een Italiaans merk was. In Nederland raad ik je toch de passata van het merk Mutti aan.

En dan sloeg ze op een teentje knoflook en gooide deze in zijn geheel (zonder huid) in de saus met daarbij verse basilicumblaadjes. Zomaar drie of vier is genoeg. Daarna laat je de saus rustig trekken op laag vuur. Zorg dat je je Nederlandse basilicum blaadjes echt even goed wast voor gebruik.

De pan met ruim kokend water gaat op het vuur voor de pasta. Wij halen altijd verse ravioli bij Luciana in het dorp. Hier in Nederland kun je ervoor kiezen de ravioli zelf te maken. Een andere pasta kan natuurlijk ook gecombineerd worden met rode saus.

Vergeet niet het water te voorzien van een goede hoeveelheid smaakvol zeezout, zoals die van mij uit Cagliari. 

En ondertussen roer je door de saus en breng je die tegen het einde op smaak met peper en zeezout.

Pak een ovenschaal en schep een laagje saus in de schaal, met daaroverheen een beetje geraspte Grana Padano. Dit mag ook Parmezaanse kaas zijn, maar mijn oma gebruikte Grana Padano.

De ravioli doe je VOORZICHTIG in de pan. Niet allemaal tegelijk, maar schepje voor schepje. Deze zijn kwetsbaar. Zodra ze een minuutje drijven, zijn ze goed.

Gaat er een raviolietje kapot? Dan kun je deze alvast lekker voorproeven. Wij stonden altijd als aasgieren rond oma heen zodra ze in het water gingen.

Dan schep je de ravioli eruit en laat je deze een klein beetje uitlekken, waarna ze in de ovenschaal gaan. Daaroverheen gaat weer een beetje pastasaus en Grana Padano. Dit blijf je herhalen tot de ravioli op is.

En voilà… een kind kan de was doen…

Jouw tomatensausrecept van oma. Super simpel toch? Maar vergeet niet dat oma hier echt bij bleef en dat dit toch zeker wel 1,5 uur duurde. Dus ‘even snel’ verpest dit gerecht (ik spreek als ADHD’er echt uit ervaring).